Wielkanocny czas

Wielkimi krokami nadchodzą Święta Wielkanocne. Wszyscy mamy nadzieję, że po długiej i mroźnej zimie przyjdzie wraz z nimi wiosna i przyroda rozkwitnie w całej swej krasie.

Jak przeżyjemy ten piękny świąteczny czas zależy tylko od nas samych. Zastanówmy się nad sobą i nie ulegajmy modzie płynącej z Zachodu, gdzie święta to tylko jeszcze jedna okazja do szalonych zakupów i wyjazdów na wypoczynek. Dla nas niech będą one czasem wspólnych przeżyć duchowych dla wszystkich członków rodziny.

Każdy z nas pamięta na pewno atmosferę, która towarzyszyła przygotowaniom świątecznym. Przed Wielkanocą w każdym domu robi się świąteczne porządki, które mają także symboliczne znaczenie - "wymiatamy z mieszkania zimę", a wraz z nią wszelkie zło i choroby.

W naszej tradycji Święta Wielkanocne są niezwykle barwne i towarzyszy im wiele obrzędów. Po wielkim poście przychodzi, bowiem czas radosny związany ze zmartwychwstaniem Chrystusa. Do tych wydarzeń przygotowują nas obrzędy Wielkiego Tygodnia, który rozpoczyna się Niedzielą Palmową. W tym dniu do dzisiaj święci się palmy na pamiątkę uroczystego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy.

Wielki Tydzień dla każdego chrześcijanina to czas szczególny. Kościół staje się wtedy miejscem gdzie panuje cisza i smutek. W Wielką Środę gasi się świece na ołtarzu, a w Wielki Czwartek głos dzwonków zastępuje klekotanie kołatek. Kapłan na pamiątkę "Wieczerzy Pańskiej" obmywa nogi dwunastu mężczyznom, tak jak Jezus obmywał swoim uczniom.

Wielki Piątek - w tym dniu wierni gromadzą się na sprawowaniu pamiątki męki i śmierci Chrystusa. Po liturgii eucharystycznej ciało Chrystusa przenosi się w uroczystej adoracji do Grobu Pańskiego, przy którym wierni czuwają na modlitwie.

Wielka Sobota to dzień radosnego oczekiwania. Koniecznie należy w ten dzień poświęcić koszyczek z pokarmami. Nie może w nim zabraknąć baranka (symbolu Chrystusa Zmartwychwstałego), mięsa i wędlin (na znak, że kończy się post). Święci się też chrzan, bo gorycz męki Pańskiej została zwyciężona przez słodycz zmartwychwstania. W koszyku króluje jednak jajko jako symbol narodzenia i życia. W tym dniu święci się także wodę. Przed kościołem pali się ognisko, w którym spala się na popiół gałązki tarniny, głogu i dzikiej róży. Dawniej popiół ten sypało się na pole przy pierwszej orce, aby oczyścił ziemię.

Wielka Niedziela rozpoczyna się uroczystą Mszą Świętą Rezurekcyjną odprawianą o świcie. W ten świąteczny poranek dzwony kościelne brzmią w szczególny sposób oznajmiając radość ze zmartwychwstania Chrystusa. Po powrocie z kościoła całe rodziny zasiadają do wielkanocnego śniadania, przy którym dzielą się pokarmami zaczynając od jajka. W ludowych wierzeniach jajko było lekarstwem na chorobę, urok, zapewniało szczęście pomyślność i urodzaj. Na stole nie może także zabraknąć baby wielkanocnej i mazurka.

Z drugim dniem Wielkiej Nocy związany jest także zwyczaj zwany śmigusem-dyngusem lub lanym poniedziałkiem. Jest to zabawa, którą wszyscy doskonale znamy. Dawniej oblewać można było wszystko i wszędzie. Zmoczone tego dnia panny miały większe szansę na zamążpójście.

Postarajmy się, aby i te święta były czasem szczególnym, a przekazywane z pokolenia na pokolenie zwyczaje były dla młodych ludzi cennym źródłem informacji. To my przecież tworzymy naszą historię i kulturę. Pieczołowicie kultywujmy, dbajmy o zachowanie swojej tożsamości. Postarajmy się, aby tegoroczne święta były bogatsze w nasze rodzime tradycje. Zaszczepiajmy w naszych dzieciach, wnukach wartość naszej kultury, aby te zwyczaje, które przetrwały były nadal żywe w naszym środowisku, naszych domach.

M.S., A.G.